Είδα την «Οδύσσεια» του Κρίστοφερ Νόλαν και πραγματικά έχω τόσα πολλά να σας πω…

Να ξεκινήσω λέγοντας ότι έπαθα σοκ. Είχα την τύχη να τη δω όπως ακριβώς πιστεύω ότι της αξίζει: σε IMAX. Και πραγματικά, αν έχετε τη δυνατότητα, κάντε το. Μην τη δείτε σε μια απλή αίθουσα. Δείτε τη σε όλο της το μεγαλείο, γιατί αυτή η ταινία είναι φτιαγμένη για τη μεγαλύτερη δυνατή οθόνη. Το IMAX εδώ δεν είναι απλώς ένα marketing κόλπο· είναι μέρος της εμπειρίας.

@h_for_hatz

⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️🎥Οδύσσεια του Κρίστοφερ Νολαν. Τι να πει κανείς για αυτό το αριστούργημα; Μόλις τη δεις Πες μου τη γνώμη σου στα σχόλια👇 #odyssey #movietok #nolan #ταινιες #οδυσσεια

♬ πρωτότυπος ήχος – h_for_hatz

Και τώρα για την ίδια την ταινία…

Ειλικρινά προσπάθησα να βρω κάποιο σοβαρό μειονέκτημα, αλλά δυσκολεύτηκα πάρα πολύ. Η «Οδύσσεια» είναι ακριβώς αυτό που θα περίμενε κανείς από τον Νόλαν. Δεν τον ενδιαφέρει απλώς να αφηγηθεί μια ιστορία. Θέλει να σε βάλει μέσα σε αυτήν, να σε κάνει να τη ζήσεις.

Αυτό που με συγκλόνισε περισσότερο είναι κάτι πολύ συγκεκριμένο. Όλοι μας έχουμε διαβάσει την «Οδύσσεια». Άλλοι στο σχολείο, άλλοι αργότερα. Έχουμε φανταστεί σκηνές, χαρακτήρες και ταξίδια μέσα από τις λέξεις του Ομήρου. Και έρχεται ο Νόλαν και κουμπώνει πάνω σε αυτές τις λέξεις εικόνες. Εικόνες τόσο δυνατές, που σε κάνουν να νιώθεις σαν να βλέπεις για πρώτη φορά αυτό το έργο.

Χωρίς κανένα spoiler, υπάρχει μία σκηνή που πραγματικά με ανατρίχιασε. Είναι η στιγμή που ο Οδυσσέας κατεβαίνει στον Κάτω Κόσμο. Δεν θέλω να πω τίποτα περισσότερο. Απλώς ήταν από τις πιο καθηλωτικές σκηνές που έχω δει τα τελευταία χρόνια στον κινηματογράφο.

Η ταινία έχει τεράστια κλίμακα και εντυπωσιακή δράση, αλλά αυτό που ίσως δεν περιμένει ο κόσμος είναι πόσο συναισθηματική είναι. Δεν στηρίζεται μόνο στο θέαμα. Στηρίζεται στους ανθρώπους της και στις σχέσεις τους.

Και εδώ έρχονται οι ερμηνείες.

Αν έπρεπε να ξεχωρίσω μία, αυτή θα ήταν της Αν Χάθαγουεϊ ως Πηνελόπη. Για μένα είναι, χωρίς υπερβολή, ίσως η καλύτερη ερμηνεία της καριέρας της. Είναι συγκλονιστική. Ο Ματ Ντέιμον είναι εξαιρετικός ως Οδυσσέας, ο Ρόμπερτ Πάτινσον επίσης δίνει άλλη μία πολύ δυνατή ερμηνεία, ενώ ο Τομ Χόλαντ… εντάξει, προσωπικά ποτέ δεν ήταν από τους ηθοποιούς που με συγκινούσαν ιδιαίτερα, αν και εδώ υπηρετεί σωστά τον ρόλο του.

Αρνητικά; Ελάχιστα. Αν έπρεπε οπωσδήποτε να βρω κάτι, θα έλεγα ότι σε ορισμένα σημεία το exposition γίνεται λίγο άκομψα. Κυρίως στο κομμάτι όπου ο Τηλέμαχος ταξιδεύει στη Σπάρτη για να μάθει νέα για τον πατέρα του. Όταν δείτε την ταινία, πιστεύω θα καταλάβετε ακριβώς τι εννοώ. Είναι όμως μια πολύ μικρή παρατήρηση μπροστά σε αυτό που συνολικά πετυχαίνει η ταινία.

Η κλίμακα είναι πραγματικά τεράστια. Υπάρχουν στιγμές που αισθάνεσαι ότι η οθόνη δεν χωράει αυτό που βλέπεις. Και εκεί είναι που το IMAX δείχνει πραγματικά γιατί υπάρχει. Είναι από τις λίγες φορές που ένιωσα ότι η τεχνολογία της αίθουσας απογείωσε τόσο πολύ την εμπειρία.

Συνολικά, για μένα, η «Οδύσσεια» είναι ένα πραγματικό έπος. Τη βάζω άνετα μέσα στις τρεις καλύτερες ταινίες του Κρίστοφερ Νόλαν και, προσωπικά, την απόλαυσα πολύ περισσότερο ακόμη και από το «Oppenheimer».

Δεν είναι απλώς άλλη μία μεγάλη παραγωγή του. Είναι μία από τις πιο ώριμες και φιλόδοξες δημιουργίες του, μια ταινία που σου θυμίζει ότι ο κινηματογράφος μπορεί ακόμα να σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό και να προκαλεί πραγματικό δέος.

Για μένα είναι αριστούργημα και, χωρίς καμία αμφιβολία, μία από τις κορυφαίες κινηματογραφικές εμπειρίες της δεκαετίας.

Όταν τη δείτε, θέλω οπωσδήποτε να μου γράψετε στα σχόλια τη δική σας γνώμη. Είμαι πραγματικά πολύ περίεργη να δω αν σας άγγιξε όσο άγγιξε κι εμένα.